Laatste blogje...

Het zit erop, ik weet voor de eerste keer niet zo goed wat ik moet schrijven. De aankomst was emotioneel en onwerkelijk, het besef dat het nooit meer zo wordt zoals het was tijdens School at Sea kwam bij iedereen hard aan.

Inmiddels ben ik 18 dagen terug, maar nog vaak genoeg bedoel ik het schip als ik over thuis praat, ook gooi ik het afval soms bijna uit het raam (in de veronderstelling dat het over boord gaat) en doe ik de glazen half vol i.v.m. golven. En wat mis ik al mijn mede-sassers, zij zijn dit afgelopen jaar mijn nieuwe familie geworden! 

Ik kan eigenlijk alleen maar zeggen dat dit de 6 geweldigste maanden van mijn leven waren en ik ontzettend veel geleerd heb en ik nu alleen nog maar meer zin heb om de rest van de wereld te ontdekken (al betwijfel ik ten zeerste of deze ervaring ooit overtroffen zal worden!). Ik wil iedereen bedanken die mij op welke manier dan ook heeft geholpen deze reis mogelijk te maken, dit is de laatste blogpost die ik schrijf, maar School at Sea zal ik voor altijd bij me dragen en is nooit voorbij!

De solobivak - Brest, Frankrijk - 12/04/14 - 13/04/14

Na eerst voor €7,50 p.p. met 35 man de supermarkt te plunderen, dan heel lang te wandelen en als laatste “uitgezet” te worden, zit je ineens 24 uur alleen in een bos in Bretagne.

We stonden op, ontbeten en gingen inpakken. Matje, slaapzak, zeiltje, touw, thermoskan, matrozenboekje, pen/potlood, muts, handschoenen, thee, bouillon en een zakmes.

Rond elf uur werden we met de bijboot naar de kant gebracht en liepen naar de supermarkt, het was winkelen geblazen! Ik heb twee stokbroden gekocht met kruidenboter erbij, chocolade croissantjes, crackers, koekjes, en fruit. Vervolgens gingen we met de trein richting het bos, dat duurde zo’n 10 minuutjes, maar de wandeling die daarna volgde ietsje langer. We waren niet bepaald voorbereid op een wandeling van 8 kilometer met een zware rugzak op, boodschappen in je hand en al je kleding aan (inculsief thermo-ondergoed), omdat het niet meer in je tas paste. Maar ik denk wel dat het goed was om iets intensiefs te doen voordat je een etmaal alleen doorbrengt.

We kregen allemaal een stukje bos van 30x30m aangewezen en werden achtergelaten met een aantal opdrachten, de solobivak kon beginnen! Ik begon met het bouwen van een hutje, een omgevallen boomstam zorgde voor een stevig fundament, maar verder heb ik het vrij simpel gehouden. Ik heb wat gegeten, gedronken, getekend, mijn opdrachten gemaakt en veel geslapen. Op een gegeven moment kwam er een eekhoorntje langs, hij was totaal niet schuw en ik heb een tijdje gefascineerd naar hem gekeken, wat moet je anders?

Aan het eind van de middag werden we opgehaald, even evalueren met z’n allen en toen gingen we vanaf een ander station (5 minuutjes lopen!) terug.

Ik vond het een hele leuke ervaring, het had zelfs wel wat langer mogen duren. Maar ik vond het niet zo bijzonder als verwacht, er kwamen namelijk wel regelmatig mensen langs en ik kon nog steeds geluiden uit het dorp horen. Ik ben wel heel blij dat de laatste expeditie van SaS toch nog doorgegaan is, ook al kon het niet op de Azoren!

Azoren; Fayal, Horta – Kadeschildering

De Azoren, voor School at Sea is dat normaal gesproken de bestemming van de solobivak,  deze keer werd hij helaas afgelast vanwege het enorm slechte weer. Wel moest er hoe dan ook een kadeschildering gemaakt worden, dat is een traditie in de haven van Horta. Alle schepen die er aanleggen, vooral veel overstekers, mogen er een schildering maken. 

Natuurlijk hebben we als eerst de schilderingen van de twee voorgaande jaren van SaS opgezocht, we hadden op zee eigenlijk al een ontwerp gemaakt, maar kwamen nu toch tot het besluit om het dit jaar helemaal anders aan te pakken.  Binnen het designteam pleitte ik voor  “less is more” en  twee of misschien drie kleuren;  het moest een logo worden dat er uit zou springen! 

Eerst moest het vlak (2 x 2,5 cm) goed gewit worden, een dekkende onderlaag is het halve werk. De regen bleef echter stug aanhouden en kwam echt met bakken uit de lucht vallen, daarbij waaide het ook nog eens heel hard waardoor constructies met zeiltjes, kratjes en parapluus stuk voor stuk sneuvelden...

Vijf dagen lang zijn we iedere keer weer  opnieuw met overal aan, muts op en kratten met verf naar ons vlak gelopen (15 min. lopen vanaf het schip). Op het moment zelf was het soms echt afzien, maar iedereen die langs kwam bewonderde ons doorzettingsvermogen en vond het ontwerp mooi. Twee keer begon het zo hard te regenen dat we tijdelijk moesten stoppen, dan gingen we naar het havencafeetje en dronken we warme chocolademelk, dat hield ons op de been. 

Soms brak heel even de zon door en konden we gas geven. Het eindresultaat is bijna precies zoals ik het in gedachten had. Ik ben heel trots!

We survived the Bermuda triangle!

Ja, we zijn heelhuids aangekomen op Bermuda. En die driehoek, daar heb ik niks, maar dan ook echt helemaal niks van gemerkt. 

We meerden aan in de haven van St. George’s, waar ook de Thor Heyerdahl (de Duitse School at Sea) en The Spirit of Bermuda lagen. The Spirit of Bermuda is een Tallship met schuine masten en bijna alles is van het duurste van het duurste Bermudese cederhout gemaakt. Alle kinderen van Bermuda gaan in ieder geval één keer in hun leven een week mee met het schip om rond het eiland te zeilen. Deze week was er een groep meisjes uit de brugklas aan de beurt, we gaven ze een rondleiding op de Regina en wij kregen ook een tour op de Spirit. In hun kombuis, geheel met kookeiland en een flensjes-bakkende-chefkok liep het water ons toch wel in de mond. Niet te vergelijken met onze kombuis... Ook op de Thor Heyerdahl kregen we een rondleiding, het schip is een stuk moderner en ook aan hun kombuis kunnen wij niet tippen. Ik moet toegeven dat ik best een beetje jaloers was, en dat ben ik niet snel, het was zo heerlijk schoon en opgeruimd! Maar geen enkel schip is zo gezellig als onze sfeervolle Regina!

Naast andere schepen bezoeken in de haven was er niet zo veel te doen in het peperdure dorpje St. George’s. Daarom zijn we de volgende dag met de bus een ochtend naar de hoofdstad Hamilton gegaan. Wat een cultuurshock! Na Cuba en Jamaica was het zo vreemd om weer een Bodyshop, boekwinkels en kledingwinkels te zien! Bijna allemaal hebben we een “Bermuda-trui” gekocht, maar echt shoppen kwam er niet van, want het is allemaal belachelijk duur. 

In de middag vertrokken we naar The University of Bermuda voor een college van een bekende econoom, genaamd Craig Simmons. Het college werd uiteraard gegeven in het Engels maar was goed te volgen en Mr. Simmons kon ontzettend goed en leuk vertellen. Het ging over de economie in Bermuda, waarom is Bermuda zo welvarend?

Hij begon met het feit dat je economen nooit kan vertrouwen (Dat is ook wat hij als eerste verteld aan nieuwe economie-studenten), want niemand kan voorspellen wat er gebeurd. Je moet dus uitkijken dat je geen conclusies gaat trekken over de toekomst aan de hand van het verleden en het heden, hij noemde dat “How not to be a turkey”. Kalkoenen leiden namelijk een heel goed leven, ze worden heerlijk verwend en krijgen het beste van het beste eten, zoveel als ze willen. Geen kalkoen die eraan denkt dat de boer geen goede bedoelingen heeft, tot Thanksgiving, maar dan is het al te laat voor de kalkoen. 

Hoe kan je nou omgaan met die “wild randomness” (vertaald is ‘ie ook leuk: wilde willekeurigheid)? Want weet jij of het huis waar je in woont stevig gebouwd is? Voor hetzelfde geld stort hij morgen in. Beter bouw je hem dus zelf, dan weet je tenminste wat er gebeurd. Dat is één optie, volgens Mr. Simmons zijn er landen waar je de gene die je huis gebouwd heeft mag vermoorden als je huis instort, die persoon heeft in tegenstelling tot bijv. leraren en ook economen “skin in the game”, en zal je huis dus ook wel zo goed mogelijk bouwen. In de meeste landen mag dit echter niet, daarom zijn er verzekeringen. Bermuda verzekert zichzelf, en is dus volledig onafhankelijk!

Nou, ik weet niet precies waar mijn moraal van het verhaal is gebleven, maar toen Mr. Simmons het ons vertelde leek het allemaal heel helder. Mocht je echt heel graag tot in de puntjes willen weten hoe de economie Bermuda werkt, dan raad ik je aan te gaan studeren aan de University of Bermuda, er is in ieder geval één leuke docent die 4 uur lang de volle aandacht van 33 pubers vast weet te houden!

De volgende dag gingen we naar Dolphin Quest, daar kregen we een demonstratie te zien met drie trainers en twee dolfijnen. Natuurlijk hadden we ze al vaker in het wild gezien, maar deze waren veel groter en in het wild kan je ze ook niet aanraken! Het was toch voor de meeste meisjes een soort droom die uit kwam en we hebben geleerd hoe dolfijnen communiceren via sonar. Door een spiraal die je vroeger van de trap kon laten lopen tussen je tanden te doen en op de grond te laten vallen, konden we enigszins ervaren hoe sonar werkt. Je hoort dan namelijk in je hoofd een heel hard starwars-achtig geluid, zelfs als je je oren dicht houdt. 

Het was een hele leuke dag en goede afsluiting van Bermuda.

Uitwisseling met Titchfield High Jamaica

Toen we de haven van Port Antonio binnenvoeren kwamen we langs een grote middelbare school, half verborgen tussen het groen en direct aan het water. De school heette Titchfield High en vandaag hadden we een uitwisseling met een deel van hun leerlingen.

De helft van onze leerlingen ging tot het middageten naar Titchfield en de andere helft bleef aan boord om met de Jamaicaanse leerlingen Nederlandse spelletjes en andere activiteiten te doen. Ik hoorde bij de groep die ‘s ochtends naar de school ging. We kwamen aan bij het prachtig gelegen gebouw en kregen een rondleiding en een stukje geschiedenis van een lieve mevrouw. Daarna werden we in groepjes van drie verdeeld over de klassen van dezelfde leeftijd. Samen met Aiken en Leo kwam ik terecht bij een les Engelse literatuur. In tegenstelling van wat ik verwacht had was het helemaal niet rustig en streng. Iedereen praatte door elkaar heen, de tafels stonden scheef en ik moest briefjes doorgeven aan de jongens namens mijn buurvrouw. Veel van de les heb ik dus niet mee gekregen maar ik heb wel kunnen praten met de Jamaicaanse meisjes, Engels gaat toch makkelijker dan Spaans.

De tweede les die we volgden was Aardrijkskunde, deze lerares had duidelijk meer overzicht. Het was stil en er werden ijverig aantekeningen gemaakt. Het ging over hellingen, net het gene waar ik niet zo goed in ben. Gelukkig redde mijn buurvrouw me toen ik een vraag moest beantwoorden. 

Het waren twee leuke uurtjes op Titchfield en samen met een nieuwe groep leerlingen gingen we terug naar ons schip. Daar waren 5 activiteiten te doen; koekjes bakken, “culture date”, het kluivernet in, met de bijboot mee en spelletjes spelen. Eerst lieten we ze echter het filmpje van Sjors zien, zo kregen ze een beetje een idee hoe het leven op zee is.

Samen met Inger en Tessa, 3 Jamaicaanse meisjes en 1 jongen begonnen we met de “culture date”. Dat houdt in dat je een kaartje trekt met een begrip erop waarover je gaat praten met iemand uit een andere cultuur, in dit geval de leerlingen van Titchfield. Als eerst trokken we het begrip “sports”. Een meisje vertelde dat er veel werd gevolleybald en ze vertelde trots dat de jongen uit ons groepje kon zwemmen! Dat kan bijna niemand in Jamaica, en dat terwijl ze tijdens feestdagen - het volgende begrip - bijna altijd naar het strand gaan. De volgende activiteit was koekjes bakken, ook dat hadden ze nog nooit gedaan en ze vonden het maar raar dat we van het deeg aan het snoepen waren! Daarna klommen ze voorzichtig de kluiver in om er gauw weer uit te gaan. Ze wilden wel heel graag mee met de bijboot naar Navy Island. Het onbewoonde eiland waar ze al hun hele leven vanuit de schoolbanken tegen aan kijken maar nog nooit geweest zijn en dat terwijl wij er zelfs al geslapen hebben!

Toen alle leerlingen even een rondje over het water geraced hadden met Rona aan het stuur maakte we een groepsfoto en was deze geslaagde dag alweer voorbij!

26 januari 2014 Jamaica - expeditie: fruitplantage

Vandaag stond een dag werken op een fruitplantage op het  progamma. Samen met de farmer (genaamd Danny) vertrokken we ‘s ochtends naar zijn plantage. Na een mooie busreis langs de kust en door de natuur van Jamaica kwamen we aan bij het hutje waar Danny al vijf jaar in zijn eentje woont, zijn huis was niet groter dan 2x2 meter. Maar de plantage was prachtig uitgestrekt. Hij gaf ons een rondleiding en vertelde dat het tijd was  voor sinaasappels, grapefruits, kokosnoten en bananen. Verder had hij ook nog avocadobomen, cacaobomen, ananasbomen en mangobomen. Met manchettes hebben we dode bladeren afgehakt en het fruit geplukt. Na afloop kregen we allemaal een kokosnoot en heel veel sinaasappels en grapefruits.

Eigen reis door Cuba

Dinsdagochtend 4 januari, Cuba lag aan onze voeten. Havana stond als eerste bestemming op onze planning die we eigenlijk niet hadden. Niemand wist nog maar iets over de hoofdstad van Cuba, alleen dat het 18 uur met de bus is vanuit Santiago de Cuba.

Eerst maar in Santiago zien te komen dus, een taxi regelen was zo gebeurd. Bij het busstation hebben we een goede deal gesloten met een of ander vaag mannetje. Het was even spannend, maar om 9 uur - in plaats van de afgesproken 6 uur - was de bus klaar om te vertrekken.

Om 11 uur ‘s ochtends stonden we in de hoofdstad van Cuba. Met de Lonely planet en een woordenboek Spaans in de aanslag zijn we op zoek gegaan naar een Casa Particular om te overnachten. Na een uurtje hadden we een geschikt huis gevonden. Na een lekker lange douche en verse ananas op het dakterras zijn we de stad in gegaan. We zijn binnengelopen bij een hele mooie oude farmacia (apotheek) en ‘s avonds hebben we pizza gegeten bij een Italiaans restaurant. 

De volgende dag in Havana hebben we ontbeten bij een schattig Frans bakkertje en zijn we verder het oude gedeelte van de stad ingegaan. Er was een leuk boekenmarktje en we hebben een ijsje gegeten. Een aardige man liet ons de Salsaschool van zijn vrouw zien in het “echte” Cuba, waar geen toeristen komen. Ook zijn we een stukje door Chinatown zonder Chinezen gelopen. Als avondeten hebben we met z’n allen 4 stokbroden met zoute roomboter in een parkje gegeten, dat was heel gezellig en lekker.

De volgende dag hebben we een taxi naar Viñales genomen. Daar hadden we al een Casa geregeld via de eigenaar van onze casa in Havana. In Viñales zijn we gaan paardrijden, galopperend door de tabaksplantages genoten we van de mooie natuur om ons heen. Na een paar uur kwamen we uit bij grotten waar we met een gids in mochten, en konden zwemmen in het ijskoude water.

Na de grotten stapten we weer op onze paarden en begon de terugweg. Onderweg kwamen we Nederlanders tegen die ons uitnodigden voor een salsafeestje in het dorp.

Na het avondeten zijn we daar naar toe gegaan. 

De volgende ochtend kregen we in de casa een heerlijk biologisch ontbijt met fruit uit eigen tuin. Daarna hebben we een taxi geregeld naar Mantanzas. Het was een lange reis maar na de salsa avond konden we allemaal goed slapen in de auto. 

In Mantanzas wisten we opnieuw een hele mooie casa te regelen, een typisch, oud, koloniaal gebouw dit keer. Mantanzas zelf viel helaas tegen, het regende en er was geen mens op straat. De volgende ochtend zijn we dan ook meteen naar het kustplaatje Cienfuegos vertrokken.

Daar hebben we in een heel leuk restaurantje gegeten en de hele avond gekletst. De tweede dag in Cienfuegos wilden we eigenlijk gaan windsurfen maar er stond totaal geen wind, daarom zijn we gaan zwemmen. Na het zwemmen hebben we geluncht in de villa van Batista, de dictator die heerste in Cuba vóór Fidel Castro. Aan het eind van de middag hebben we een taxi naar Santa Clara genomen, daar hebben we avondgegeten en de nachtbus terug naar Santiago genomen. 

In Santiago hebben we wat gedronken met een andere groep die we tegen kwamen en nog het een en ander gekocht op een leuk marktje. ‘s Avonds hebben we ons geld opgemaakt aan een heerlijk etentje in een chique restaurant. 

We hebben 6 steden bezocht in 8 dagen, en met de taxi of bus bijna heel Cuba doorkruist. 

Deze week was zeker een hoogtepunt in de al zo geweldige reis die we maken!

Liefs,

Vera

Indianen - Dag 6

Alweer de laatste echte dag bij de indianen. Vandaag moesten we de dorpelingen van een gunst voorzien, geen probleem natuurlijk! De ene helft van de groep moest helpen met het aanleggen van een nieuw pad in het dorp en de andere helft moest meehelpen met het verslepen van een nieuwe kano. Deze worden ter plekke uit een boom gehouwen en het is nogal een karwei om zo’n boot uit de jungle te krijgen! Ik zat oorspronkelijk in de groep van de kano, maar er was een beetje chaos en toen heb ik uiteindelijk geholpen met het pad. Achteraf bleek ik wel iets gemist te hebben, iedereen kwam ontzettend enthousiast terug uit  de jungle. Maar ach, ik ben ook best trots op ons paadje! Eerst moesten we met een zeis het gras weghalen, toen moesten we de stenen eruit halen en et een schep de grond gelijk maken. Als allerlaatste mochten we het paadje lekker platstampen en als kers op de taart hebben we het weggetje voorzien van een mooie rij keien langs de rand!

Er valt zo misschien niet veel over te zeggen maar het was hard werken met zijn allen in de volle zon. De foto’s laten het zien:

Indianen - Dag 5

Het ontbijt bestond uit het lekkere brood en weer een raar vierkant vleeslapje.

Daarna ging mijn groepje de bergen in, en ik kon nog steeds niet mee. Ik baalde enorm ik had van andere groepjes gehoord dat ze pootafdrukken van panters hadden gezien en mochten oefenen met schieten. Dat moest ik helaas missen. Samen met het groepje dat ging koken bleef ik in het dorp. Het waren alleen maar jongens en de indianenvrouwen vonden het heel grappig om hun te zien koken, ik moest dan ook hard werken als enige meisje van het groepje :) We gingen de maïstortilla’s maken, dat was niet heel moeilijk en toen we klaar waren ging ik een indianenjongen Nederlands leren. Dat was heel grappig en hij heeft mij ook nog het een en ander aan Spaans bijgebracht!

Toen de groepjes terug kwamen van hun expedities. Hebben we de tortilla’s uitgedeeld en zijn we even gaan afkoelen in de rivier. ‘s Avonds hebben we dus tortilla’s gegeten. Na een avondje kampvuur ging er een nieuwe groep op krokodillenjacht en ben ik naar bed gegaan.

Indianen - Dag 4

Vandaag was het wel moeilijk om wakker te worden na zo’n drukke nacht. Gelukkig hadden we een bijzonder ontbijt; gebakken banaan en heerlijk gemarineerd 

krokodillenvlees! 

Ons groepje ging naar de grotten, maar helaas kon ik nauwelijks lopen door die stomme wondjes van het paardrijden. Ik vond het echt heel jammer, nog steeds eigenlijk. Verder heb ik de hele ochtend gekletst en een beetje genikst. ‘s Middags aten we rijst met vis. En er was een voetbalwedstrijd tussen de indianenmeisjes en de SaS-meisjes, ik heb niet meegedaan, maar heel goed gesupport :)

‘s Avonds aten we weer de “tortilla’s” en na nog een avondje kampvuur lekker naar bed.

Indianen - Dag 3

De dag begon vandaag met een lekker ontbijt, twee broodjes met ei en thee. Na het ontbijt kregen we nog een broodje mee, volgens mij zagen ze dat wij dit meer waarderen dan vlees met haar. Vandaag ging ons groepje naar de rivier, eerst een stukje met de kano en toen een stukje wandelen door het oerwoud. Daarna kwamen we uit bij een mooi stukje rivier en konden we gewoon lekker zwemmen en kletsen. Na een tijdje hielden we het voor gezien en vroegen we of er piña’s in de buurt groeiden, we hadden allemaal wel zin een lekker stuk vers fruit! Geen piña’s helaas, maar wel naranja’s! Met de kano gingen we naar een dorpje aan de andere kant van de rivier. We kwamen bij een grote boom die haast bezweek onder het aantal (groene) sinaasappels. Met twee volle rijstzakken gingen we terug naar ons eigen dorp, maar niet zonder ze geproefd te hebben; ik heb in mijn hele leven nog nooit zo’n lekkere sinaasappel gegeten!

Bij het huisje kregen we onze lunch, rijst, kip en linzensaus, prima! Daarna mochten we een rondje om het voetbalveld rijden op een paard. Niet zo spectaculair, maar ik kon het toch niet laten om even in het comfortabele westernzadel te klimmen. Toen ik weer van het paard afstapte zag ik dat mijn voeten van binnen helemaal open waren, ik had misschien toch even schoenen aan moeten doen...

‘s Avonds aten we “tortilla’s”, een soort hamburgers van maïs, heel lekker met ketchup en vis! Na het eten was er bij hut 1 een kampvuur en kwamen we erachter dat wij vannacht aan de beurt waren om te gaan jagen op krokodillen! Even snel een trui aan trekken en de kano in. Er gingen twee indianen mee die konden jagen, de een droeg een harpoen en de andere een luchtbuks en een hand vol manchettes. Ik wist niet zo goed wat ik moest verwachten, ik ben op zich namelijk niet zo moordlustig ingesteld.

De man die de kano bestuurde bootste met zijn mond het geluid van een babykrokodilletje na terwijl de ander met een schijnwerper in de berm scheen op zoek naar de weerkaatsing van twee krokodillenogen. Na een kwartier hadden we er een in het vizier, de motor ging uit en we moesten allemaal muisstil zijn. De indiaan met de harpoen liep voorzichtig balancerend naar de punt van de kano en haalde uit...raak! Hij hield een bungelende krokodil van een ruime meter omhoog en schoot hem voor de zekerheid nog eens met de luchtbuks. 

We voeren verder en verder de rivier op maar de krokodillen die wet tegen kwamen waren ons telkens te slim af. Na zo’n twee uur wisselden de twee jongens om, de ander kreeg de harpoen in zijn handen gedrukt, en met nieuwe energie en alertheid gingen we verder op jacht. En dat heeft geholpen, hij had al snel een hele grote krokodil beet! Deze krokodil was ruim een halve meter groter dan de vorige en bezweek niet onder de punt van de harpoen. Ze schoten twee keer, maar hij bleef spartelen, na een fikse klap met een peddel werd het echter stil voorin de kano.

We keerder om en voeren terug naar het dorp maar legden aan de overkant van de rivier, we stapten uit in een moerassig stukje land waar het krioelden van de insecten. Hier gingen we de krokodillen villen en fileren.

Dat was best een karwei, we hadden alleen het vlees uit de staart nodig maar de beesten bleven stuiptrekken en als je uitschoot met het mes in de spier bewoog de krokodil natuurlijk ook. Uiteindelijk hadden we toch een stapeltje mooie filétjes liggen, die verdacht veel op de kipfilét van de slager leken. We gingen terug en om twee uur lag ik weer in mijn klamboe. Het was veel minder naar en bloederig dan ik had verwacht, het was een mooie ervaring die nu eenmaal bij de cultuur van deze indianen hoort. Ik zou zeggen; ga vooral mee als je ooit de kans krijgt om krokodillen te jagen.

Dit is een babykrokodilletje die we later weer vrijgelaten hebben.

Indianen - Dag 2

We werden wakker door het licht en toen we langzaamaan naar beneden gingen werd ons ontbijt meteen klaargezet. Op ons bord lagen 5 grote witte knollen en twee vreemde, vierkante lapjes vlees. Om heel eerlijk te zijn vond ik het niet zo lekker, de knollen waren melig en vrij smakeloos. Het ontbijt was in ieder geval heel vullend en misschien ook nog wel gezond! 

Bij huis 1 werden we ingedeeld in groepjes voor de expedities. Ik kwam samen met Anne, Inger, Benno, Isa en Brechje in een groepje. Samen met twee (indianen)jongens gingen we het oerwoud in om de bananenbomen te onderhouden. Met scherpe manchettes van bijna een meter lang moesten we de dode bladeren van de bomen kappen. Ze vertelden ons dat we dit de komende drie uur zouden doen. Dat klonk uitzichtloos aangezien het zwaar werk was. Gelukkig besloten de jongens na 1 a 2 uur dat het leuker was om kokosnoten te gaan plukken! Ze hakten een boom om en maakten er een trap van door er stukjes uit te hakken. Samen moesten we de boom-trap naar de kokosnootboom tillen en er tegen aan zetten. Eén van de jongens klom in de trap terwijl wij deze vast moesten houden en de kokosnoten ons inmiddels om de oren vlogen. Uiteindelijk hadden we allemaal onze eigen kokosnoot. Eerst dronken we het heerlijke sap op en toen hakten de jongens de kokosnoten open en konden we het vruchtvlees eten met een zelfgemaakt lepeltje van de schil. 

 De ochtend is uiteindelijk voorbij gevlogen. En we gingen weer terug naar het dorp om te lunchen. Dikke spaghetti met oranje saus, rijst en rundvlees met huid en...haar, stond er op het menu voor vandaag! Wel kregen we lekkere limonade! De rest van de middag hebben we lekker rustig aan gedaan en gezwommen in de rivier. Twee schattige meisjes, Jamilka en Onaida, klommen de hele tijd op onze schouders en speelden leuke klapspelletjes.

Toen we uit het water kwamen was er een vrouw bezig met het zetten van een henna-schildering, ze wilde ons er ook wel een geven. Op mijn onderarm schilderde ze met een klein kwastje een driehoek-patroon, het was een traditionele afbeelding vertelde ze.

‘s Avonds hadden we een soort super lekker gefrituurd brood met een vissenkop, het brood was echt héél lekker maar aan de vis zat niet zo veel vlees.

Na het eten gingen we muziek uitwisselen met de indianen, ik kon niet helemaal zien wat ze van onze muziek vonden, maar op hun eigen muziek  gingen ze helemaal los. Althans ze wilden met ons dansen, het was best gezellig, maar ze konden meteen zien dat dansen niet echt in de Nederlandse cultuur zit :)

Indianen - Dag 1

Op maandag 12 januari werden we ‘s ochtends met de bijboot aan de kant van Portobelo afgezet, de bijboot moest wat vaker heen en weer varen, want iedereen had een volle trekkingrugzak bij zich. Om negen uur kwam er een bus waar we na veel proppen net allemaal in pasten. Vier uur opgevouwen tussen je bagage door Panama rijden stond ons te wachten, maar iedereen had het er voor over want we waren onderweg naar de indianen! 

De bus zette ons af bij de rand van een meer. Er kwam een gids, genaamd Syro, met ons mee, we werden verdeelt over drie kano’s en gingen het meer op. Een uur lang voeren we over het meer waar allemaal dode bomen uit het water staken, ooit was dit meer een bergdal, nu het volgelopen is met water zorgen de kale bomen voor een surrealistisch gezicht. Na ruim drie kwartier varen kwamen we bij het punt waar het meer een rivier werd. Op deze rivier hebben we nog een kwartier gevaren langs moeras, overal zaten reigers. Op een gegeven moment kwam aan onze linker zijde een dorpje in zicht, het indianendorpje. 

We legden aan en klommen de steile helling langs het water op, de dorpsbewoners stonden ons boven al op te wachten. We maakten gauw een treintje om de bagage en het voedsel uit te laden, vervolgens mochten we een huisnummer trekken. Ik trok een 3, net zoals Niki, Fleur, Jeroen en Liz, dit werden mijn huisgenoten voor de komende week.

Syro stelde ons voor aan onze gastvrouw, Mevrouw Delia, een gezet vrouwtje van (ik gok) rond de 60. Ze nam ons mee het dorp in en we liepen langs verschillende huisjes, sommige kon je eerder hutjes noemen, maar allemaal waren ze op palen gebouwd en hadden een dak van palmbladeren. Ons huis was een van de mooiere in het dorp, het had namelijk twee verdiepingen en een tuintje met omheining. Achter het huis aan de rand van het oerwoud was het toilethokje, met daarin een geïmproviseerde wc-pot met een heel diep gat. In de tuin was een kraantje om te wassen; de afwas, kleding en met een gordijntje ervoor ook jezelf. 

Het huis:

 De WC:

We stelden onszelf voor aan de andere bewoners van het huis, er woonde nog een jongere vrouw, Senna, een man genaamd Leo, twee jongetjes van 4 en 7, hun nichtje van 2, nog een oudere zus van 12, een broer van 14 en een heel, heel oud opa’tje die de hele tijd op hetzelfde houten bankje zat of lag.

Delia vertelde ons dat we mochten gaan zitten en ze schoof een tafel bij, in ons beste Spaans vertelden we een beetje over School at Sea en Nederland. Daarna werd het eten voor ons op tafel gezet. We kregen een gigantisch bord met rijst, kip en een lekkere saus van bonen en linzen. En een glas water, rookwater noemden wij het, doordat ze het water koken boven een kampvuur smaakt het heel sterk naar rook, wel even wennen!

Met (over-) volle buikjes gingen we terug naar het beginpunt, we gingen voetballen met de indianen. We hadden allemaal al gezien dat voetbal een belangrijke sport is in het dorp; voor ons huis is een voetbalveld, er staan trofeeën en veel inwoners dragen voetbalshirts.  

De jongens met wie we voetbalden waren dan ook erg goed. De middag vloog zo voorbij, na het voetballen brachten we onze bagage naar ons huis, maakten onze (hang-)matjes klaar en hingen onze klamboes op (de mensen zelf sliepen in een soort van tent tegen de muggen van aan elkaar gemaakte lappen). Het avondeten was opnieuw warm, een bord vol gefrituurde bananenschijfjes en een spiegeleitje. We mochten douchen bij het kraantje, en zijn toen met een zaklamp nog even bij huisje 1 gaan kijken. Daarna zat onze eerste dag bij de indianen er al weer op!