San Blas eilanden (voor de kust van Panama)

De San Blas eilanden zijn precies waar je aan denkt als je je aan een tropisch eiland denkt; witte stranden en palmbomen. Ook zijn er een paar bewoonde eilanden, bewoond door de Kuna-indianen. Op het moment dat we het anker dropte kwamen er vanaf het eiland allemaal traditioneel geklede vrouwen en kinderen aan gevaren in uitgeholde boomstammen. Bij ons aan boord, haalden ze uit rijstzakken de meest kleurrijke stoffen, molats (een soort quilts) en sieraden. De markt kon beginnen! 

Ze bleven die middag eten en na de afwas zijn wij in hun dorp gaan kijken. Het dorp bestond uit allemaal kleine hutjes, we mochten gerust binnen kijken. Daar hingen allemaal hangmatten en er was één bed voor het echtpaar. Aan het dak hing voor ieder gezinslid een kleerhanger met spullen en kleding, dat scheelt weer een hele hoop ruimte! Ook was er in bijna elk huisje een nest puppies te vinden die we mochten knuffelen zo veel we wilden, de meisjes werden daar vaak een beetje jaloers van en kropen de hele tijd op onze schoot. 

We hebben veel gespeeld met de kinderen daar die alles wat we deden geweldig leken te vinden en op het einde zijn we met een uitgeholde boomstam gaan zeilen, dat was een hele leuke ervaring. Zelf zeilen we natuurlijk met een enorm zeiloppervlak en hebben maar liefst drie masten, nu zagen we weer even dat het principe hetzelfde blijft, je kan bij wijze van spreke ook zeilen met een bamboestok in een boomstam en twee overhemden aan elkaar genaaid als zeil!

Die avond zijn we naar een volgend eiland gegaan, onbewoond dit keer, daar hebben we mooi gesnorkeld bij een koraalrif. De andere dagen zijn we van eiland naar eiland gegaan en hebben uiteindelijk een prachtig eiland uitgekozen om een nachtje op te overnachten. Die ochtend hebben we ontbeten met geroosterde marshmallows bij een kampvuur en toen moesten we helaas (nou ja, helaas...) weer terug naar het schip om naar Panama te vertrekken!

De Nederlandse Antillen - (Klein) Curacao en Aruba

Na Dominica zijn we opnieuw de zee op gegaan, dit keer richting Curacao.

Iedereen had wel zin om weer even gewoon naar de supermarkt te kunnen gaan en toegang tot internet te krijgen. Er scheen zelfs een Albert Heijn te zijn! 

Eerst gingen we echter voor anker in Klein Curacao, een onbewoond eiland voor de kust van Curacao. Het was een beetje een kaal eiland met bijna evenveel heremietkreeftjes als zandkorrels, maar snorkelen in de knalblauwe zee kon je er oh zo mooi.

De vissen onder water waren totaal niet schuw en zwommen tussen het koraal door terwijl je ze volgde, even later werd de eerste schildpad gespot! Ik wilde het water niet meer uit tot ik ook een schildpad had gezien, dat had als resultaat dat ik uiteindelijk 5 schildpadden van heel dichtbij heb gezien en ook een grote zwarte rog! 

‘s Avonds hebben we een kampvuur gemaakt op het strand en toen het helemaal donker was zijn we met de bijboot terug gegaan naar het schip. ‘s Nachts zijn we in een paar uur naar Curacao gevaren, de volgende ochtend werden we dus wakker in de haven van Willemstad, midden tussen de beroemde gekleurde huisjes aan de kade.

We kregen vrije tijd en ik heb slippers en heel lekker ijs gekocht. We zijn naar het slavenmuseum gegaan, waar een levendige Antiliaanse vrouw ons uitgebreid vertelde over de gruwelen die wij Nederlanders een aantal eeuwen geleden veroorzaakt hebben.

We hebben natuurlijk ook kerst gevierd, op 1e kerstdag zijn we in mooie kleding uit eten gegaan en hebben we een kerstmis met de lokale bewoners bijgewoond. Terug op de boot kregen we onze cadeautjes van thuis. Veel mensen kregen een nieuw, en dus schoon T-shirt. Die kan je hier aan boord altijd wel gebruiken! Op 2e kerstdag hadden we een uitgebreid ontbijt met heel lekker brood van de Albert Heijn en ‘s avonds kookte Maurice een driegangenmenu. Voor het eerst hier aan boord hoefden wij niks te doen, de docenten bedienden ons en deden de afwas. We speelden nog een kerstquiz en keken de film ‘Love Actually’, het was een hele geslaagde kerst, ook zonder familie en sneeuw ;)

De laatste dag in Curacao hebben we in een grote lunchhal typisch Antilliaans gegeten,  diezelfde avond zijn we vertrokken naar Aruba...

Op Aruba hebben we veel aan school gewerkt, volgens het tropenrooster; om zeven uur beginnen met werken tot de lunch om één uur en dan om zes uur nog een uurtje. Zo hoeven we niet te werken op het heetst van de dag. 

Aan land in Oranjestad was het vooral heel toeristisch, we hebben een ritje gemaakt met een discobus (een open bus met muziek) en zijn naar het strand geweest. Ook hebben we nieuw eten gestored voor tot aan de Azoren en natuurlijk oud en nieuw gevierd. Gelukkig hoefden we op Aruba  geen oliebollen te missen en er was ook mooi vuurwerk. 

Het was heel leuk om het jaar 2013 met deze groep mensen af te sluiten, ik weet dat ik ook in 2014 geweldige dingen zal meemaken met SaS, maar ben ook benieuwd wat er na deze reis nog zal gebeuren in 2014!

Kerst in Curacao

Kerst in Curacao

Foto's van Dominica

Winkeltje

De Regina Maris

Dominica, expeditie: De Rastafari's

Ook deze expeditie werd begeleid door Seacat en dezelfde busjes pikten ons op aan de kade. Onderweg stopten we op verschillende plaatsen om typische, Dominicaanse ingrediënten te proeven. Sommigen groeiden gewoon langs de kant, zoals cashewnoten, laurierbladeren (niet om op te eten) en verschillende vruchten. Anderen moesten even gehaald worden op de markt, bijv. de hele bittere chocolade (100% cacao), die hier gebruikt wordt voor thee, warme broodjes van ‘Manny’s bakery’ en ook zoete Dutch Lady melk! Al deze producten gingen we ook gebruiken voor het koken bij de Rastafari’s. Eenmaal daar aangekomen gingen we meteen aan de slag. Suikerriet moest worden gekapt, geschild, gewassen en geperst en Sascha, een rastameisje van acht vertelde ons uitgebreid over de kippen. Ze eten alleen de witte kippen en ook alleen op feestdagen. De rest van het jaar zijn ze vegetariër. Toen het suikerriet verwerkt was tot suikersap daalden we af richting de watervallen. Allemaal met onze mooie Teva’s en knalgele, sneldrogende shirts aan! We moesten 7 keer de rivier oversteken, steppingstones of niet. De rotsen waren spekglad en er waren geen paden door het dichte regenwoud, daar kwam bij dat we allemaal nog spierpijn hadden an de tocht gisteren. Na een paar uur kwamen we toch allemaal heelhuids aan bij de waterval, het geluid van al die liters water die naar beneden kletteren in combinatie met de duizenden spettertjes die je gezicht nat maatken was heel indrukwekkend! We zwommen er naar toe, maar de stroming was heel sterk. Na wat foto-momentjes kon de terugweg beginnen, al gauw besloot iedereen om de makkelijke route te nemen. Jezelf overgeven aan de stroming van het water en op je billen met je voeten naar voren de rivier af stuiteren. We raakte de gids helaas kwijt maar kwamen optijd aan bij het rastafari-dorp. Daar stond voor iedereen een kom (uitgeholde kokosnoot) soep met rijst te wachten. Ook was er zelfgemaakte chocolade! Vers gebakken broodjes met gesmolten, pure chocola is heel lekker, mocht je het je afvragen!

Op het laatst hield Mozes, de oude rastafarie-leider een ‘toespraak’ over de rasta-vlag; rood staat voor bloed, geel voor goud en groen voor de rijke natuur. We dronken nog rietsuikersap, kokossap en bloemensap en toen moesten we de rastafari’s helaas verlaten. De terugreis door de natuur was opnieuw heel mooi, volgens mij is heel Dominica mooi.

Dominica, expeditie: The Boiling Lakes

De Boiling Lakes: Om 7 uur moesten we klaar staan om met de bijboot naar de kade van Rosseau te gaan. Lunch zou geregeld worden door de gids dus naast zwemkleding, handdoek, zonnebrandcrème, DEET, camera en water was één broodje genoeg. Toch nog een best volle daypack dus.

Aan land werden we verdeeld over twee krakkemikkige busjes met uitklapstoeltjes, en raceten we door de prachtige tropische landschappen van Dominica. Onderweg stopte we een paar keer zodat onze gids, genaamd Seacat, fruit en eieren kon kopen voor de lunch en hier en daar nog even luidruchtig kon bijpraten met de buurtbewoners. Uiteindelijk werden we afgezet in mooi stuk regenwoud en kon de wandeling echt beginnen! 

Na 2 uur hielden we een pauze bij een mooie rivier waar we onze waterflessen konden bijvullen. We hielpen elkaar om met droge voeten aan de overkant te komen en toen leidde het ‘pad’ omhoog, het deed me ergens toch wel denken aan de Teide! Na weer een paar uur stevig wandelen hadden we de top van de berg bereikt, Seacat had voor iedereen hele lekkere fruitpunch van passievrucht meegenomen, een heerlijke verfrissing! Daarna had iedereen weer energie om door te lopen en we kwamen aan bij een klein kokend riviertje als voorproefje op het grote kokende meer straks. Hier werd ons gezicht ingesmeerd met een soort grijze klei, het zou goed zijn voor je huid. Seacat kookte de eieren in het kokende water en toen hij ze eruit haalde was de schaal zwart gekleurd! Het smaakte verder gewoon als een kippenei. 

We gingen verder en uiteindelijk kwamen we uit bij het grote Boiling Lake. Tussen de mistige zwaveldampen genoten we van een typische Dominicaanse lunch en werden er groepsfoto’s gemaakt. Toen kon de terugweg beginnen maar die was misschien nog wel leuker dan heen! We hadden namelijk de tijd om te ‘zwemmen’ in de natuurlijke warme bronnen, een soort van jacuzzi’s eigenlijk. We liepen door tot de gids zei dat we het mooiste plekje bereikt hadden, het was op de zwavellucht na inderdaad behoorlijk perfect! We hebben ons haar hier gewassen met shampoo en moesten weer verder. 

Op het allerlaatst - na zo’n 8 uur gewandeld te hebben - zijn we bij het beginpunt nog een keer het water ingegaan, koud water dit keer. Hier kon je namelijk in een diepe, donkere rotskloof naar een waterval toe zwemmen, het had echt iets magisch. Misschien ook niet voor niets dat hier een scène van ‘Pirates of the Carribean’ opgenomen is...

De grote oversteek van de Atlantische Oceaan: Tenerife - Dominica

De eerste twee weken op zee waren erg rustig qua weer, er was geen wind, wat heel uitzonderlijk is, zelfs de kapitein had dit nog nooit meegemaakt op de Atlantische Oceaan.

De zee was spiegelglad en zeilen zetten had totaal geen zin, daarom hebben we het eerste stuk helaas op de motor moeten varen. Een voordeel van het motoren was dat we heel snel gingen en daardoor onze achterstand hebben ingehaald, sterker nog, we hadden tijd om een paar dagen achter elkaar het schip stil te leggen om te zwemmen! Ik kan je verzekeren dat maar een heel klein percentage van de gehele wereldbevolking ooit midden in de oceaan heeft gezwommen, laat staan vijf keer! 

Iedereen raakte snel in zijn/haar ritme; de ene dag school en de andere dag wacht lopen. Ik zat in de wacht van 8 tot 12, vrij natuurlijke tijden als je het vergelijkt met bijv. de 4 tot 8 wacht. Iedereen stuurt meestal een uur en schepen zijn we niet tegengekomen op de oceaan. Twee keer kwam er een stormvogeltje aan boord, beide zijn na een nachtje in de trossen op het achterdek te hebben gezeten, uitgerust weer weggevlogen. Voor de rest was er zonder de zeilen dus niet zo veel te doen. Op zaterdag houden we altijd een filmavond, maar wij lopen dan wacht, dus kijken degenen die niet sturen van boven door de ramen mee. Dat heeft ook wel iets, al zijn de banken in de salon comfortabeler. 

Schoolwerk maken is niet altijd gemakkelijk op een schip, zeker toen er in de laatste week wind en hoge golven kwamen. Ik was als een van de weinigen nog een beetje zeeziek, en dat bevordert de concentratie niet. Wasknijpers mogen niet ontbreken voor een geslaagde schooldag, de wind speelt graag met de bladzijden van je schoolboeken en losse blaadjes zijn onveilig.

Verder hebben we opnieuw dolfijnen gezien en dit keer ook lichtgevende algen, vliegende vissen en... walvissen! Dat laatste was veruit het meest fantastisch, de walvis die ik gezien heb was niet zo groot maar kwam ontzettend dichtbij, de ene keer zwom hij aan stuurboord en dan verscheen hij weer aan bakboord. Ook zwom hij een stukje ondersteboven, zodat we zijn witte buik konden aanschouwen!

Drie volle weken hebben we dus op de Atlantische Oceaan doorgebracht. Het was erg onwerkelijk om dan ineens weer land te zien, alsof het niet klopte dat die groene bergen van Dominica zomaar in het water dreven. Toen we dichterbij kwamen werd iedereen steeds vrolijker, ik kon het land gewoon ruiken! 

Expeditie: El Teide!

Woensdag was het dan zover, om elf uur zou de bus richting de voet van el Teide ons oppikken, maar zoals dat gaat in Spanje, en dus ook op Tenerife, kwam de bus te laat. Dat was echter niet zo erg, want iedereen was nog tot op het laatste moment z’n trekkingsrugzak aan het volproppen en extra broodjes en muesli-repen aan het inslaan. Uiteindelijk kwam de bus en hebben we door heel afwisselend landschap naar el Teide gereden, eerst door de stad, toen door een dennebos, door rotslandschap en als laatst door de wolken, zo hoog waren we!  De klim was erg zwaar maar met om het uur een pauze, was het heel goed te doen en ik had het veel, veel zwaarder verwacht! In de herberg bovenaan viel ik als een blok inslaap, helaas niet voor lang; om vier uur moesten we al weer vertrekken naar de top om de zonsopkomst niet te missen! Het stukje van de herberg naar de echte top was heel goed te doen al werd het ijskoud, muts en handschoenen waren echt nodig! Eenmaal bovenaan was het prachtig, in de verte konden we de andere canarische eilanden zien liggen door de wolken heen, echt ontzettend mooi. Het was een lange weg om de zonsopkomst te zien, maar het was het helemaal waard. Hier een foto, al moet je er eigenlijk zelf geweest zijn: 

Toen moesten we natuurlijk nog terug, ondanks dat het veel makkelijker lopen was, vond ik de terugweg minder leuk. Het was heel warm en ons doel was niet langer meer de top van een vulkaan, maar een bus die ons terug naar het schip zou brengen. Onderweg viel ik in slaap...

IJmuiden - Tenerife

Het eerste blogje sinds mijn vertrek heeft even op zich laten wachten, maar hier is ‘ie dan toch! Het is nu één lang verslag over de reis van IJmuiden tot aan Tenerife, maar ik wil in het vervolg, als ik aan land ben en internet heb, meerdere korte verslagjes posten. Dat is leuker om te lezen en ik vergeet dan ook minder snel wat we allemaal gedaan hebben ;)

25 Oktober was het dan zo ver - na een weekje in Amsterdam gelegen te hebben om al een beetje te wennen aan het leven op de Regina Maris (afgekort als RM) en veel geoefend te hebben met het inpakken van de buiten- en binnenkluiver - het grote afscheid en de zee op! 

In Amsterdam kwam mijn zus aan boord om het stukje tot aan de sluizen van IJmuiden mee te varen. Het was fijn om iemand uit je gezin even te kunnen laten zien in wat voor een schip je nou eigenlijk een half jaar gaat leven. In IJmuiden stond mijn andere familie (en ook onze hond) klaar om me te knuffelen tot ik echt het laatste kusje moest geven en snel aan boord moest springen. Ik moest wel even slikken toen ik mijn lieve, zwaaiende familie steeds kleiner zag worden aan de kade, maar ik herinner me het als een fijn moment!

Helaas was er alles behalve goed weer voorspeld om meteen naar Tenerife te varen, Martin (de kapitein) heeft er daarom voor gekozen om eerst eens het IJsselmeer op te gaan. Het IJsselmeer had ik redelijk onderschat, tijdens onze allereerste wacht (van 6 tot 9, s’ochtends en s’avonds) ging alles goed: Ik stond voor de eerste keer aan het roer onder een prachtige sterrenhemel en we hebben lekker gegeten op het achterdek. De volgende ochtend was daarentegen een lichte chaos. Er was een storm opgestoken en eigenlijk was iedereen zeeziek, uitzonderingen daar gelaten. Toen het grootzeil tijdens het neerhalen scheurde (zulke incidentjes beter niet doorvertellen!) vond Martin het goed geweest en zagen we af van ons plan om naar Texel te varen. We zijn vlak bij de afsluitdijk in Den Oever gaan liggen en hebben daar overnacht om de volgende dag contact op te nemen met de zeilmaker. 

Toen de wind uiteindelijk een beetje was gaan liggen zijn we meteen vertrokken naar het Zuiden, weliswaar op de motor en soms met een snelheid van nog niet eens één knoop, maar goed, we hadden Nederland eindelijk achter ons gelaten!

‘s Ochtends om half 6 worden gewekt door de ‘3-tot-6-wacht’ werd de vaste routine. Na de wacht deed ik dan gauw mijn zeilpak weer uit om mijn bedje opnieuw op te zoeken. Iedereen was te ziek om iets anders te doen dan op bed liggen, tijdens de wacht naar de horizon staren of over te geven. Van de geur die in het schip hing moet je je maar geen voorstelling proberen te maken! 

Na zoveel wachten gelopen te hebben dat ik ochtend en avond echt niet meer uit elkaar kon houden was er opeens een ochtend (of misschien was het avond...?) dat ik niet werd wakker gemaakt voor de wacht. Chagrijnig omdat ik nu bijna te laat was en ik, zoals gewoonlijk mijn voeten niet door de broekspijpen van mijn zeilpak kreeg omdat ik mijn kaplaarzen al aanhad, strompelde ik het achterdek op en daar zag ik, je raad het misschien al, land!!! 

Daarom hadden ze ons niet gewekt, we gingen aanleggen, en wel in Boulogne! Voor jullie heeft Boulogne misschien weinig betekenis, want nee, het heeft nou niet bepaald een bruisend stadsgedeelte en ik geloof dat de gemiddelde leeftijd van de Boulognaanse inwoner boven de 80 is. Maar op dit moment was het voor mij ‘the place to be’.

Jammer genoeg konden we na 4 dagen nog steeds niet uitvaren i.v.m. het slechte weer. En na een week Boulogne geef ik jullie dan misschien toch gelijk, Boulogne is inderdaad wel een beetje een saai gat in een uithoek van Frankrijk waar het altijd regent en naar vis stinkt...

Maar laten we het positief houden! Want we hebben een paar leuke, actieve lessen gehad in Boulogne, je kon dan meestal kiezen voor een Bèta-les van Jaco en Marjolein (Bèta-docenten) of een Gamma-les van Wouter en Katja (Gamma-/Alpha-docenten). Ook hebben we elke dag een les Spaans gekregen van Mieke en ik merk dat je het heel snel oppikt wanneer je zo intensief werkt aan een taal -!

De 5e dag hebben we Boulogne gedag gezegd met als volgende doel Brest in gedachten, niet omdat dat het weer zo goed was, want er was géén wind (ik had echt nog nooit zo’n vlakke zee gezien!), maar dat was beter dan storm.

Op de motor passeerden we Cherbourg, toen duidelijk werd dat er een flinke storm was opgestoken vóór Brest, daarom zijn we omgekeerd en hebben we een nachtje in Cherbourg gelegen. En, ik kan het niet laten om het te vermelden; Heb je zin om te lachen, omdat een film gewoon té slecht is? Kijk Les parapluis de Cherbourg (anno 1964), ze zijn er daar nog steeds trots op! 

Nadat we Cherbourg hadden verlaten ging alles ineens heel snel. De wind was ideaal en ik heb al aardige zeebenen. De zee-ziekte-geur die er de vorige keer tijdens het varen hing, had inmiddels plaats gemaakt voor de geur van vers gebakken brood. In de salon heb ik op mijn laptop aan een planning voor school gewerkt, af en toe werd er dan geroepen of ik even kon helpen met het hijsen van de bezaan of het brassen van de breefok en dat deed ik dan. En terwijl iedereen zo netjes zijn/haar wachten liep en “feilloos” (er zijn altijd uitzonderingen :)) koers hield, passeerden we de sprookjesachtige kust van Spanje, en daarna Portugal met Lissabon als een berg van lichtjes. En hoe kan ik het vergeten?! Dolfijnen! Onze wacht was de eerste die van het spektakel kon genieten, in grote groepen zwommen ze mee bij de boeg van het schip. In twee-, drie- of soms zelfs viertallen sprongen ze sierlijk omhoog om daarna weer onder het water te verdwijnen. Ik had helemaal niet verwacht ze hier al te zien, maar na Cherbourg is de zee in plaats van zo’n 200 meter, ineens bijna 3 kilometer diep! Dat betekent zelfs kansje op een ontmoeting met een walvis! 

Uiteindelijk moesten we om goede wind te pakken toch meer afbuigen naar het Westen. Zodra de Portugese/Marokkaanse kust uit het zicht was werd de deining meteen ‘heavy’, zo noteren we dat tenminste  in het logboek. Uit veiligheid moesten we tijdens de wacht tuigjes dragen en ons zekeren. Ik heb ook aan het roer gestaan met deze wind en golven, het was erg moeilijk om koers te houden, de golven zijn iedere keer weer anders! 

De wachten werden steeds aangenamer, ik was inmiddels aan mijn nieuwe ritme gewend, het werd steeds minder koud en ook waren de avond-wachten minder donker omdat het volle maan was, daardoor konden we echter niet meer zo goed de sterren zien. 

Ook kregen we de eerste informatie over Tenerife en het beklimmen van el Teide! Het vervoer en de overnachting is al voor ons geregeld, voor de rest moeten we het onder leiding van vier expeditieleiders (4 willekeurige leerlingen) zelf regelen, de opdracht is om als één groep de top van de berg/vulkaan te bereiken. Onderweg is het wel de bedoeling dat we voor aardrijkskunde en/of natuurkunde een praktische opdracht uitvoeren, ook voor eten moeten we zelf zorgen, dat zit namelijk niet inbegrepen bij de herberg waar we zullen overnachten, met allerlei zaken moeten we rekening gaan houden. Zo ligt het kookpunt bijvoorbeeld lager als we boven zijn, een eitje of noedels koken gaat dus niet! 

Land in zicht! Ja, het topje van el Teide is al te zien aan de horizon, nog gauw een ‘’Grote schoonmaak’’ voor dat we de haven van Santa Cruz binnenvaren, adios amigos!

Vera

De Regina Maris

Afgelopen zaterdag was er een open dag op het Marine Etablissement in Amsterdam, daar lag ook de Regina Maris, mijn nieuwe 'huis' voor de komende 6 maanden. 

Het zonnetje scheen en een School at Sea'er van vorig jaar leidde me rond op de prachtige driemaster. Als eerst liet ze me de keuken zien, nou zeg maar keukentje, ik ben benieuwd hoe we daar voor 45 man gaan koken! Daarna de hutten, we slapen met z'n vieren in een hut, het is klein, dat moet ik toegeven maar ik denk dat ik er wel aan kan wennen ;)
Verder heeft ze me nog de machinekamer laten zien, waar je - als je wacht loopt - om het kwartier de watermaker moeten controleren. Op het laatst hebben we met een aantal andere leerlingen en (nog één van de laatste keren) met het gezin op het dek wat gedronken, het plaatje is nu rond en ik heb zin om dit avontuur aan te gaan, aan boord van de Regina Maris!

Ik ben doorrr!

Ik ben eindelijk helemaal door de selectie heen, wat een opluchting zeg!

Het was heel spannend, we zouden een mail krijgen met de lijst van kinderen die door waren, maar het internet bij SaS lag er uit. Ik heb iets van 50 keer mijn mail ge-refreshed, maar uiteindelijk was daar dan toch die ene, verlossende mail: GEFELICITEERD!

Nu kan ik echt beginnen met de voorbereidingen, zoals goede regenlaarzen aanschaffen, werkkleding voor in de machinekamer kopen, vaccinaties voor de reis met de huisarts doorspreken etc, etc...

Ik hou jullie op de hoogte ( het is trouwens nog maar 5 weken tot we aan boord gaan!)

Vera

School at Sea in het Wijkblad!

Joepie! Het is me gelukt om in het Wijkblad te komen! Ik hoop natuurlijk dat dit artikel er voor zorgt dat er mensen zijn die  mij willen sponsoren, maar het was ook heel leuk om het te schrijven. De redacteur van het blad heeft zelfs al gezegd dat ik ook mag schrijven voor een nieuwe rubriek als ik op reis ben! 

1e blogpost!

Welkom op mijn site! Wat leuk dat je geïnteresseerd bent in het zeilavontuur dat ik wil gaan maken!

Dit is mijn eerste post op deze blog, het is de bedoeling dat ik je op deze pagina op de hoogte hou van het wel en wee aan boord bij School at Sea. Nu ben ik echter nog gewoon aan wal in Nederland, maar School at Sea is al van start gegaan. Ik ben namelijk hard op zoek naar sponsors die mij willen helpen om deze reis (financieel) mogelijk te maken. 

De kinderen die zich aangemeld hebben bij SaS hebben inmiddels drie "fondsenwerftrainingen" gehad in Amsterdam. Nu hebben we allemaal een persoonlijke coach die onze vorderingen op het gebied van geld-inzamelen volgt en helpt waar nodig. 

Ook is het selectieweekend achter de rug, hier heeft de héle groep elkaar voor het eerst ontmoet, het klikte meteen, we zitten tenslotte ook allemaal in hetzelfde schuitje ;-)

Ik zal vanaf nu als ik iets belangrijks over SaS te melden heb een berichtje posten. Als je enthousiast bent geworden en het belangrijk vind dat ik deze ervaring ga meemaken kan je mij sponsoren als bedrijf... of gewoon als jezelf! Klik op "Sponsor worden" voor meer informatie!

Fair winds, and following seas!

Vera